'Schöne Welt, wo bist du?'

Ludwig Mittelhammer, Franziska Hölscher, Harriet Krijgh & Herbert Schuch

Een recensie mogen schrijven over zo een prachtige avond met hemelse muziek. Wat een eer. Maar ook: hoe krijg ik dit in de juiste woorden?

Ik ben 16 jaar, speel zelf graag piano en mocht maandag 23 februari mee naar deze avond van Kamermuziek Nijmegen waar werken van Schubert en Schumann werden gespeeld. Ik zou naar een bariton (Ludwig Mittelhammer) gaan luisteren, me mee laten voeren op klanken van viool (Franziska Hölscher), cello (Harriet Krijgh) en piano (Herbert Schuch). 

De inleiding door Saskia Voorbach gaf me al wat informatie, maar ik wist toen nog steeds niet wat ik zou gaan beleven. De prachtige Grote Zaal van De Vereeniging in Nijmegen is al een bezienswaardigheid op zich. De sfeer van klassiek, de gewelven afgewerkt met goudverf, de fluweelrode stoelen, het zachte glooiende licht en dan wordt het van kletspraat om je heen naar zacht gefluister. Het voelt als een warme lentedag, zo een die je volledig laat ontspannen en meevoeren in het moment. Dan beginnen de eerste klanken en raakt het me in alles wat ik hoor, zie en voel. 

Moet ik die kenner zijn, om dit te kunnen beleven? Nee. Alleen al daar te zijn, en er mezelf voor te hebben opengesteld, geeft deze muziek waarvoor het bedoeld is. De intensiteit van de klanken, hoe de musici op elkaar zijn ingespeeld, hoe de klanken van viool, cello en piano worden omgetoverd naar één prachtig geheel. Dat is wat je voelt, beleeft, hoort, en met wat verbeelding ook ziet, in de vertelling door de bariton. Zo helder, zo puur. Dat vraagt om ontvangen te worden, ook als je (nog) geen kenner bent en met 16 jaar het mag ontdekken en beleven.

De ochtend hierop heb ik ook de NSvK-masterclass bezocht. Het drietal jonge musici op podium, zo vol overgave in hun kwetsbaarheid en tegelijk in hun muzikale verbinding en kracht. De musici van het avondconcert gaven hun inzichten over het stuk wat werd gespeeld. [Johannes Brahms, Pianotrio nr. 1]. Heel bijzonder om mee te mogen beleven hoe een muzikaal stuk stapsgewijs naar een hoger niveau kwam, als een rivier meandert door een prachtig warm lentelandschap, steeds meer in de juiste beweging en gelaagdheid. Een muziekstuk zo kunnen ontrafelen en tegelijk weer verbinden in het hier en nu, het moderne, met hoe het toen bedacht was. De ziel van het werk zien te vatten, van de componist naar die drie jonge musici. Ontroerend om hun passie in dit stuk mee te hebben beleeft. Wat een applaus en trots.

Vooral wil ik graag andere jongeren laten weten dat een avond als deze voor iedereen toegankelijk is. Ook als je er niet zoveel van weet als een 'kenner', of als je zelf geen instrument bespeelt. Laat je verrassen door de musici op het podium, laat de sfeer van de mooie zaal je meevoeren naar de klanken. Tussen de stukken door wordt het een en ander verteld over wat er wordt gespeeld en de achtergrond van de componist. Dat kun je onthouden of dat laat je gaan, het maakt niet uit. Laat de muziek je raken zoals het voor jou bedoeld is. Ik vond het zelfs spannend. En ging naar huis met het mooiste gevoel van blijheid en betoverende klanken nog in mijn hoofd. Hier was die Schöne Welt.

Evie Huiskens